Mevrouw Smits #spot: de Waterhoefstraat

Wonen

29 Dec 2011
reageer
Maud Robberts, Dichtbij redacteur

80 jaar woont mevrouw Smits in haar huis aan de Waterhoefstraat in Tilburg

TILBURG - “Op de Waterhoefstraat woont het gewoon heel fijn, ik zou niet weten waar ik anders naar toe moet”, mevrouw Smits-de Vrij kijkt om zich heen in haar Tilburgse woonkamer. 80 jaar al woont ze in dit huurhuis van WonenBreburg. “Iedereen vindt het enorm bijzonder, maar voor mij is het heel gewoon”, zegt ze stellig.

Haar ouders waren in de jaren 20 van de vorige eeuw de eerste bewoners van het huis. 80 jaar geleden werd ze er geboren. Mevrouw Smits is er opgegroeid, getrouwd, heeft er haar moeder verzorgd en haar man zien sterven. “Deze muren weten alles van mij”, knikt ze instemmend.

Op zoek naar een eigen stek
“Mijn broer en ik hadden moeite met het vinden van een eigen huis. Mijn moeder besloot daarom dat 1 van ons hier kon blijven wonen. Degene die het eerst iets anders had, was mijn broer. Hij ging het huis uit. Ik ben hier blijven wonen, getrouwd met mijn man."

Zorgen voor haar zieke moeder
“Mijn moeder is een poosje op een kamer boven in huis gaan wonen. Maar toen ze ziek werd - ze kreeg borst- en botkanker - is ze bedlegerig geworden.” Mevrouw Smits wijst naar het raam, voor in de woonkamer. “Daar bij het raam heeft ze in bed gelegen. Ik heb haar daar ruim 4 jaar verzorgd.”

Goede haard
Intussen kreeg mevrouw Smits een dochter. Zij komt nog steeds iedere donderdag bij haar moeder thuis eten, samen met haar eigen gezin. “Ik woon hier graag, mijn man vond het ook een goede haard. En ik ben nog steeds blij als ik een poos weggeweest ben, om weer thuis te komen."

Taart en bloemen van WonenBreburg
Dat thuiskomen doet mevrouw Smits dus al 80 jaar op dezelfde plek. Voor woningcorporatie WonenBreburg, “voorheen Samenwerking”, weet mevrouw Smits, reden om de 80-jarige bewoonster te verrassen. Met taart en bloemen kwam Woonconsulente Anja van Zelst langs. “Anja wilde op mijn verjaardag komen, maar op die dag heeft mijn dochter mij meegenomen voor een uitje naar Beeld en Geluid. Dus een week later kwam ze alsnog.”

Voortuintje en trottoir
Mevrouw Smits heeft nooit geweten waarom ze weg zou gaan. Een andere stad trok haar niet en ook de wijk is altijd goed bevallen. Wel heeft ze veel zien veranderen in de buurt. Oude bewoners vertrokken, veelal naar bejaardenhuis Den Herdgang aan het Berlagehof, een paar straten verderop. Ook de straat is veranderd: “Vroeger hadden we nog een voortuintje en een breed trottoir, nu staan de auto’s veel dichter op het huis.”

Voor het eerst alleen
16 jaar geleden overleed haar man. Dat was de eerste keer dat mevrouw Smits alleen in het huis woonde. Haar dochter is een aantal nachten blijven slapen, maar toen vond mevrouw Smits het wel welletjes. “Ik ben nooit bang geweest. Als het donker is gaan de rolluiken omlaag en dan is er niets aan de hand.” Ze zwijgt even, neemt een slok van haar koffie en zegt dan met een lach: “Laat me hier maar zitten, ik denk er niet aan om hier weg te gaan.”